Vrienden van de Dieptetuin
de tuinclub die echt werkt
 
 

Verslag werkochtend

Van elke werkochtend wordt een verslag gemaakt met foto's, zodat degenen die er niet bij konden zijn toch een indruk hebben van wat er die ochtend in de tuin heeft plaatsgevonden.


vrijdag 27 maart:

De zon schijnt, de lucht is blauw, de vogels zingen, de bijen zoemen, de struiken bloeien. Hoezo crisis? De Dieptetuin biedt troost in deze verwarrende tijden; zo ervaar ik dat tenminste. Een paar uur alleen maar genieten van de natuur; dat is heel fijn. En zo dachten meer vrijwilligers. Wie kwam ik (Hanny) vandaag tegen: Jackie, Joke, Reina, Josje, Jaco, Janneke, Gerda en Loes. Zij kwamen langs om een beetje te werken of gezellig koffie te drinken. Dit alles op ruime afstand van elkaar en gelukkig kan dat in de Dieptetuin. Lekker in de zon, ieder op een punt van de bank. Of een beetje onkruid wieden; vooral wilde aardbeitjes verwijderen was hard nodig! Loes ging naar de bijen om water te geven, want het was de afgelopen week al heel droog. En Reina is bezig met het insektenhotel. Het ziet er al mooi uit. Ik hoop van harte dat wij met z’n allen de mogelijkheid blijven behouden om “een frisse neus te halen”. Want waar kan dat beter dan in onze geliefde tuin.




zaterdag 21 maart:

De wereld staat op z’n kop, maar gelukkig wordt het altijd vanzelf weer lente! Ook en vooral in de Dieptetuin. Er bloeit al zoveel moois en daar kunnen we nu al van genieten, omdat Jackie elke dag de tuin opent en sluit. Dank daarvoor, Jackie! “Echte “ werkochtenden hebben we momenteel niet, maar toch waren er vanochtend meerdere vrijwilligers bezig, in de lentezon. Wel met een stevige oostenwind, maar daar merk je in de diepte niet veel van. Wat is er vorige week veel gedaan! Helaas kon ik er toen niet bij zijn vanwege koorts en daardoor was ik nu extra blij dat ik weer aan de slag kon. Samen met Maarten, Helma, Reina, Joyce, Hannie, Josje en Barbara waren we aan het wieden en waar nodig aan het snoeien, het liefst in de zon natuurlijk. Ton kwam langs voor een wandeling en een praatje, net als Kees en Margreet. Ook Henny was haar huisje ontvlucht (zoals ze zelf zei) en zat heerlijk op een bank te genieten van onze vredige, serene tuin. De forsythia staat echt knalgeel in bloei, niet te missen. Ik denk dat de bijen er blij mee zijn, want ze zoemen al volop rond. Overal komen bolletjes boven de grond: sterhyacintjes, sneeuwroem, witte anemoontjes (bij de ingang) en ander leuk klein spul. Ga vooral ook kijken bij de zomer(!)klokjes; je kunt ze vinden aan de linker binnenkant van de berceau, tussen de hortensia’s, een aangename verrassing. Ook sommige struiken bloeien: de ribes, de skimmia’s, de mahonia en voor de Kate, aan het eind van het terras, komt de schijnhazelaar in bloei, met z’n tere zachtgele bloemetjes naast de Pieris Japonica. Barbara had voor koffie gezorgd; het werd op afstand geserveerd in weggooibekertjes; zo ging dat heel goed. Het waren een paar aangename uurtjes. Zo kunnen we in deze stressvolle tijd ontspanning vinden in onze mooie Dieptetuin. 

 

 

 



 






vrijdag 13 maart:

Onze eerste werkochtend valt, niet geheel toevallig, samen met NL Doet, de vrijwilligersdag van het Oranje Fonds.
Hoewel het Oranje Fonds ons had geadviseerd om vanwege corona te overwegen het evenement af te blazen, hebben we in overleg met de Rabobank-vrijwilligers deze eerste werkochtend toch maar door laten gaan. We werken immers buiten en de koffie kunnen we ook lekker buiten drinken. Wel met warme appeltaart!
De belangstelling van met name onze eigen vrijwilligers was onverwacht groot: maar liefst 16 man plus de 8 man NL Doet maakt een totaal van 24 werkers!
Ton, Josje, Gerda, Joke, Helma, Jaco, Kees, Yvonne, Loes, Henny, Reina, Henk, Jackie, Ad, Barbara en Maarten gaven acte de présence.
Hanny had zeer tegen haar zin afgezegd vanwege koorts en een kuchje. Meta zag het ook niet zitten en voor Tineke was het ook nog te vroeg.
's Morgens in het zonnetje en een enkel buitje werd er meteen flink aangepakt, borders opschonen, planten knippen, takken opruimen etc. Al vóór de koffie was de stapel bij de achterpoort zo groot dat je daar niet meer door kon. Bij de koffie met taart, geheel verzorgd door Barbara, heeft Maarten de Rabo-mensen welkom geheten en ze geprezen om hun inzet. Zij zijn na de lunch nog verder doorgegaan en hebben in de stromende regen de sedums en alle grassen teruggesnoeid, waardoor de hele border er nu al keurig netjes bij ligt! Tegen half vier heb ik met een glaasje afscheid genomen van onze speciale gasten, waar onder andere een Zuidafrikaan en een Braziliaan deel van uitmaakte.
De kop is eraf, en iedereen was weer blij dat ze de wei weer in mochten. Als jonge lammeren!

 

 






Had Jaco nou een klein egeltje gevonden. Er zat helaas geen leven meer in.